HLIB: Secrets

River's POV



Pinaikot-ikot ko sa daliri ko ang susi ng kotse ko. I am now heading at the parking lot.


I checked my watch I have enough time to go home and change my clothes para sa lakad namin mamaya ni Vash.


Lumulan ako sa kotse ko at nilagay ang bag at mga books ko sa right seat. Pinasok ko sa ignition ang susi.














Kumunot ang noo ko ng ilang beses kong pihitin ang susi sa ignition ay hindi pa rin nagsa start ang kotse. Anong nangyari?



Agad akong bumaba para tingnan ang makina ng sasakyan ko. Pero napatigil ako ng maalala kong, wala pala akong kaalam-alam tungkol sa mga makina ng sasakyan. I cursed myself.



Clueless ako tungkol sa mga bagay na may kinalaman sa makina kaya ang tanging nagawa ko na lamang ay ang titigan ang kotse ko at huminga ng malalim.



I tried calling Vash's phone but to my dismay ay panay ring lamang iyon. Napatingin ako sa kalangitan at naka amba pang umulan.




I have no choice but to get my things and try to find a taxi for my way home. Napalingon ako sa likod ko ng may marinig akong tunog ng motor sa likod ko.



The guy stopped and took off his helmet.



Si Hiro.




"Anything wrong?" He asked.





Hindi ako nakasagot. Syempre after that incident ngayon lamang kami nakapag-usap ni Hiro.



I closed the door of my car and locked it and I started walking. As much as I wanted, ayokong mapalapit uli kay Hiro at baka iyon na naman ang pag-umpisahan ng pag-aaway namin ni Vash.




"Sira ba sasakyan mo?" Hiro




Napatigil ako sa paglalakad, i am trying my best to ignore him pero mukhang di ko yata kaya, I took a deep breath and i start walking again.




"I can check it if you want Riv."




Bago pa ako makasagot ay bumaba na si Hiro sa motor niya at nilapitan ang sasakyan ko. Binuksan niya ang makina at pagkaran ng ilang minuto ng pagkalikot ay tumigil din siya. Helooked at me ng mapansin niyang napapatingin ako sa relo ko.





"Hindi naman na overheat ang makina mo, maybe the problem is in the battery, nagdischarge ito, do you have an extra battery there?"




"Wala." Seriously? Yan lang ang nasabi ko sa ilang minutong nakasama ko siya dito sa parking lot!






"I'm afraid to say na, di mo maidadala pauwi ang sasakyan mo but I can give you a lift if you want."





"Uhmm."





"Don't worry, ite-text ko si Vash na ihahatid kita sa bahay niyo parawalang problema. And consider this as a help for a friend."





Wala na akong nagawa lalo na ng kinuha na ni Hiro ang mga books ko na hawak ko.




"Do you know how to ride in a motorcycle?"



Tanong ni Hiro ng makalapit na ako sa kanya.




Tumango ako kahit na may duda ako kung kaya ko ngang sumakay sa motor. This will be my first time riding in a motorcycle. Di ko alam kung saan ko itutukod ang kamay at mga paa ko as soon as nakasampa na ako.



At mas lalong di ko alam kung saan ako hahawak ngayong naka angkas na ako sa likod niya.



"Hug me from behind." Hiro said



"Huh?" di ko masyadong narinig dahil nakasuot na ako ng helmet.




"Wag kang matakot na yakapin ako baka mahulog ka mamaya sa paraan ng pagkakahawak mo sa mga balikat ko"



He placed my hands on his waist and as if on cue ay bigla niyang pinatakbo ang motor na siyang naging dahilan ng pagsigaw ko.




"Don't worry, hindi ka ilalaglag ng baby ko." Sigaw ni Hiro




At first ay di ko magawang imulat ang mga mata ko habang sa bilis ng pagmamaneho ni Hiro, but when i felt the cold air that was brushing my face ay napamulat ako.



Parang lahat ng bagay ay fast forward, di ko magawang matingnan ang paligid ko sa bilis ng pagmamaneho ni Hiro.





After some minutes namataan kong papasok na kami sa subdivision namin and after another minutes ay nasa tapat na kami ng bahay namin.



Namamantal at nanlalamig ang katawan ko as soon as nakababa na ako ng motor niya.




"Thanks for the ride" I gave him my genuine smile as i gave to him his helmet.





""Glad to" nakangiting sagot ni Hiro sa akin.




Papasok na ako sa loob ng gate ng magsalita ulit siya.




"Can I ask you a question?"




"Fire away."




"Nakita ko lang kasi ang pagdududa mo when I said that I will give you a ride home..."





"Kasi.."




"don't worry wala na akong intensyon na taluhin ang kaibigan ko. alam kong mahal ka ni Vash at ayokong ako na naman ang magiging rason ng pag-aaway niyo, I just want you to give me another chance to be friend with you."



Na distract ako bahagya sa paraan ng pagsasalita ni Hiro at di ko napigilang tumitig sa mga labi niya.





"I...I can always be your friend Hiro."




"So.. uhm,, are we good?"




"Oo naman!"





"So can i kiss you?"





"Huh?"




"Let me rephrase that, will you let me kiss you instead? I saw how you looked in my lips like you want to devour them"




He gave me a sheepishly smile. Nanlaki ang mata ko, Is Hiro starting to hit on me again? Napatigil lamang ako ng marinig ko ang tawa niya.





"I was just joking, re--"



Naputol ang sasabihin ni Hiro ng mag ring ang cellphone ko. Si Vash.




"Hey" I answered it.




"Did Hiro took you home? nasiraan ka daw ng kotse eh."





"Ah yes babe, kasama ko siya ngayon, kakarating lang namin sa bahay."





"Sabi naman kasi sayong sabay na lang tayong papasok at uuwi eh pero pinauna mo ako, ayan tuloy."




"Okay lang ako, thanks to your friend because he was my knight in shining motorcycle when i was in damsel in distress."




"Oo na, baka bumalik feelings mo sa kanya malintikan pa."




"Don't you trust me?" I asked




"Of course, i trust you, DO you trust me?"




"I trust you."




"Osige bigay mo kay Hiro ang phone and meet me later okay? Take care baby."



I handed the phone to Hiro. Maybe vash said his thanks to him.



Nangunot ang noo ko ng may marinig akong mga kalampag sa loob ng bahay. Dali-dali akong pumasok sa loob ng gate leaving Hiro na sumunod din papasok ng bahay.




"Goddamn! Why? Why did you hide everything from me???" lindsey




"Linds anak, please huminahon ka." Daddy




"Why should I calm down if you fckin hide the truth all this time?" Linds.




"Please anak, di namin yun intensyon, please anak, stop." Tita Belinda




"Stop? You let me believe unto something that wasn't true all along, you made me want for something I already had from the start but you still made me believe this bullsht to me and now you'll going to ask me to calm down? Tell me, hanggang kailan niyo itatago sa akin?"





I heard the commotion sa loob ng dining at agad akong tumungo roon only to see my dad's hopeless emotion while hugging her wife Tita Belinda while Lindsey is crying. Napatingin silang lahat as soon as i stepped inside.



"what is this alll about?"




"Why don't you fckin tell her now, para magka-alaman na?"



"No please, please, please anak, don't, don't tell her yet please Lindsey nagmamaka-awa ako." Daddy



I was caught off guard when i heard my dad's pleading voice.




"Do I need to know something dad?. What is going on here?"





"Yes tell her! Tell the freakin truth!May karapatan siyang malaman dahil involve siya dito!"





"Dad? Tita?" I looked at the trying to find a good answer or somewhat they will tell me what's going on.


Napatingin ako kay Lindsey.




"Care to tell me Linds?"




Lindsey took a deep breath, and i can feel my heart pounding so hard as if masamang balita ang hatid nila sa akin.



"They hide to us that---"




"The company is in crucial state now anak." Daddy




"Oh fck, come on!" Lindsey




"Is that so that?" Ako




Di ako naniniwalang ganoon nga ang rason dahil sa pagkakalaam ko ay nasa magandang estado ang negosyo namin at hindi naman aasta si Lindsey sa ganoong paraan kung ganoon kasimpleng problema lamang ang problema unless involve siya, at hindi magmamaka-awa si dad.




"Yes anak,don't worry, i am doing my best, my best to.."




"Cut the crap, malalaman at malalaman niya rin iyan sa bandang panahon."




Napatingin na lamang ako sa likod ni Lindsey ng magsimula siyang maglakad palayo sa amin.




Kung ano man ang problema, i now, malalaman at malalaman ko rin ito.