HLIB: Oh No!

A/N: Sorry sa delay. xx



She was preparing breakfast ng lumabas si Vash sa kwarto nito. Naka boxer shorts lamang ito at halatang bagong gising. Nang bumungad ito sa kusina ay natigilan ito ng makita siya roon.


"Hi.." Bati niya dito



"Morning. I didn't know that you'll be coming."


"I planned on surprising you. I cooked you breakfast. Tara kain ka na?"



Vash kissed her fully on the lips at wala siyang nagawa kundi tumugon dito. Their lips lingered for almost a minute before Vash broke it.



"Still making it up for me because you stood me up on our monthsary date?" He has a playful smile in his lips.



Napatigil siya. Week had passed when that scene happened already and up until now she feels guilty.






Flashback..


"Vash was trying to find you since midnight. Andito ka lamang pala?"



There's a bit of amuse and sarcasm the way Seb talks to her.




Napatutop siya sa bibig niya." Where is he now?" she asked




"The last time I checked he was going to the police station."



"Oh my God! What am I gonna do?" Nahihintakutan niyang tanong sa sarili.



Alam niyang may malisya sa bawat tingin na pinupukol at sinasabi ni Seb sa kanya. Lalo na at suot niya ang damit ni Hiro.




"Pare ako ang may kasalanan sa lahat ng ito." Hiro finally said.




"I wanna punched your pretty face right now dude but I know that's not the good idea to do now. I am trying to understand you cause I know you have some issues, pero this. Vash will surely get mad if he finds out that River spent the night with you."




"NOTHING HAPPENED FOR PETE'S SAKE SEB!" She loudly said.





"Okay."





"Pre, wag mo naman bastusin yung tao. its my fault and I'm willing to explain everything to Vash why this thing happened."





"No Hiro, Ako ang may kasalanan, I forgot that Vash and I have dinner. Its all my fault."





"Do you think its necessary? The best thing to do about this is to keep it as a secret between the three of us. As what you've said walang nangyari ang I believed in you. Alam kong pag nalaman ni Vash ang totoo ay magagalit siya. Knowing Vash with such a birdbrain, iba ang iisipin nun. Knowing that, both of you feels something to each other... I mean before. Magagalit yun." Seb




"So what are we gonna do about this?" River





"Tell him that you have something important to attend to. Or better yet, let's pretend that you encountered an accident."




"What?"




Hindi siya pinansin ni Seb. Bumaling ito kay Hiro."How's your head?" Tanong nito.



"Hurts like hell." Hiro



Nagtaka siya. Seb thinks way too different from them. As if he knows everything that is happening. Tiningnan niya si Seb. Hindi niya pa gaano ka kilala si Seb. And she's curious.




Maya-maya ay may tinawagan ito at nakita na lamang niya ang sarili na nakasakay sa sasakyan ni Seb kasama si Hiro.



"Remember you should act as if you hit someone at dahil sa na shock ka ay nawalan ka ng malay. Got it?"




"Do we really need to act?." Para sa kanya ay O.A na ang gagawin nila. She knows that Vash will understand her. Ngunit dahil sa tinatago nila ang tungkol kay Venice at para hindi magalit si Vash ay wala siyang choice kundi sundin ang plano ng dalawa.



She love Vash. She doesn't want to see him hurt. And she'll do everything to put him out of this mess, kahit ang kapalit noon ay ang magsinungaling siya.




Alam niyang masasaktan ng lubusan si Vash pagnalaman nito na nakalimutan niya ang tungkol sa date nila dahil sa sinundan nila kung nasaan si Venice. Knowing Vash how he had love her sister..





"Yes."


As soon as they arrived ay may mga urse ng lumapit sa kanila. They brought her in one of the private room of the hospital. Kahit di na niya tanungin ay alam niyang the boys did something to manipulate the hospital staffs. She is scared and at the same time tensed. Hindi siya artista para magpanggap para malinlang lamang si Vash.


Silence took place. Sa sobrang katahimikan ay naririnig na niya ang bawat buntong hininga ng dalawa. Hindi nila ipinaalam kay Warren ang nangyari, gaya nga ng sabi nila, its better to keep what happened a secret to the three of them.


Napa angat ang tingin niya when the door was opened harshly as if someone who opened it was dealing in life and death. When she lingered her eyes to those eyes that with full of longing, pag-aalala and fear, she knew she's in trouble. In a big trouble..



"God babe! Pinagpa alala mo ako!" Wala nba siyang nagawa when Vash hugged her as if they had met after so many years.



And all she can ever do was to cry, cry because of the guilt she is feeling that moment.



- End of Flashbacks-



"Hey.. Did the alien took your brain babe?"



Napatingin siya kay Vash. Nag-aalala ang nakikita niyang emosyon nito.



"Look babe. If you're still guilty of what happened, it was merely accident."



"No its not."



"Its not your fault okay? Aksidente yun."




"Sorry babe, sorry, sana..sana mapatawad mo ako."



"Mapatawad san?"



Alam niyang naguguluhan pa rin si Vash sa mga inaasal niya.



"For ruining your plan about the monthsary?"



He smiled. "Don't worry, knowing that you're safe and here with me right now, parang nagmonthsary na rin tayo."



She halfly smiled.




"Bilisan na natin, baka ma late pa tayo sa first class mo." Vash




Pagkahatid sa kanya ni Vash sa tapat ng building nila ay agad niyang kinuha ang cellphone niya sa bulsa niya. She dialled Hiro's number.



As Hiro answered it she asked if nasaan ang huli.




"Diyan ka lang. Wait for me, I'll be there in a bit."





She knew na kahit lumipas na ang isang linggo buhat ng nangyari kay Hiro at Venice ay alam niyang masama pa rin ang loob ni Hiro. He's broken at siya lamang ang isang tao na makaka intindi sa kanya.


Taking all the pain and all the secrets away from Vash ay isang napakahirap na task para kay Hiro as Vash friend. Di iilang beses na ginusto niyang kausapin si Vash tungkol sa nangyayari kina Hiro at Venice pero alam niyang wala siya sa lugar para sabihin ang mga bagay na iyo.



At mas lalong ayaw niyang masaktan si Vash kapag nalaman nito ang totoo.



She's on her way to the rooftop ng hinigit siya ni Nathan. She looked at the man infront of her. Matagal-tagal niya ring hindi nakita si Nate.



"Hey." Bati nito


"Hey Nate. Its good to see you. How have you been? Di na kita nakikita sa school lately."



"Sorry about that di nakikita lately. I was been busy these past few weeks. Kakarating ko lang from the States kagabi."



"Anong ginawa mo doon?"




"Something came up and I need to attend that thing to. Anyways, nothing serious, kamusta ka? You're glowing ah?"




"Okay naman. Toxic yung sched but I can manage."




"Ikaw pa di kayang i-manage? Anyways, pasalubong ko, I know you want to have that one."




River's POV



Binigay ni Nate sa akin ang isang paper bag na dinukot niya sa bag niya. Nahihiya naman akong buksan sa harap niya o di kaya tanggihan ang binigay niya kaya tinanggap ko na lamang. I wonder kung ano ang laman. Mamaya bubuksan ko talaga to.



"Thank You! Nag-abala ka pa."




"Thats for you talaga. Anyways, I have to go. I'm a bit late for my next class eh. So, See you around?"




Ngumiti na lamang ako. As soon as tumalikod na si Nate ay nag umpisa na akong maglakad papuntang roof top. Medyo binilisan ko ang paglakad ko dahil baka mamaya may makakita sa akin. Ng narating ko ang rooftop there I saw Hiro staring at the wall absent-minded. Napatingin lamang siya sa akin when I patted his shoulder as if giving him the sign that i'm here in his side.



Umupo ako sa tabi niya. Tahimik lamang kami when he finally talked.



"Kamusta kayo ni Vash?"




"Were good. Uhm.. Ikaw?"




"So far, I'm okay."




"I saw you with George ah?"



Totoo yun nakita ko siya with the school queen bee kahapon. They were talking about something ata tapos napangiti si Hiro. Yun yung unang beses na nakita ko siyang ngumiti after what happened. And mentioning George's name kay Hiro, I saw him smile.




"She's not like what we think she is. Akalain mo brusko pala yun?"





I smiled when I saw him as if he's day dreaming about something. He's smiling also.




"She's a bit mysterious." Yan lang nasabi ko.




And again, katahimikan na naman ang lumukob sa amin.





"She called." Hiro



Alam ko kung sino ang tinutukoy niyang "She"




"Anong sabi?"




"Nothing important."





Hinarap ko na si Hiro I am ready to say something when he suddenly hugged me.




Niyakap ko na rin siya as if soothing what he is feeling right now. Di ko man masyadong maintindihan ang nagyayari sa kanila ni Venice because Hiro refused to tell me pero alam kong kailangan niya ako. Kailangan na kailangan niya ng isang kaibigan.




"I know I'm asking you too much to the point that i let you lied to Vash, pero may isa pa sana akong hiling?"





"Ano yun?"






"I wanna ask you if, ganoon ba ako kahirap mahalin? I was so naive and numb about what you felt for me before that I choose to ignore what I feel for you. Ngayon naman, I act like a damn-sick-martyr boy who happened to experience his first ever love with this woman who can't even see his worth. Tell me, may magmamahal pa kaya sa akin? Mahirap ba talaga akong mahalin?"




"You just fell in love Hiro. Lahat ng taong nagmamahal ginagawa ang lahat para sataong mahal nila. And about that girl who could possibly love you? Just wait and I know darating rin siya. Di ka mahirap mahalin. Kung noon nga nagawa kitang mahalin, alam kong darating rin yung totoong magmamahal sayo."




I had loved this man. i loved him before. I dreamed of having him in my arms before, pero tingnan mo nga naman, I had him here in my arms right now but in another way. Hindi man niya ako naging girlfriend, pero naging girl frriend naman niya ako. I emphasized it. I smiled when a thought came into my mind.



And that smile turned into laughter.




"And why are you laughing now?"




Kumawala ako sa yakap ni Hiro and I pinched his nose.




"May naalala lang ako." Sabi ko




"Say it."




"Wag na, nakakahiya!"




"I'm your friend now, There's nothing to be shy about. Nakita mo na nga akong umiyak, mahihiya ka pa? Ako nga dapat mahiya eh."




"Promise me you won't laugh okay?"




Tinaas ni Hiro ang kanan niyang kamay.






"Nakakahiya, but honestly, when i..when I have...uhm...still feelings for you... I dreamed to be kissed by you. Don't get me wrong, ganoon ata talaga pag patay na patay ka sa crush mo at nakikita mo siyang kissing with some random girls, err. actually, hindi lang naman ako ang nagpapantasya na mahalikan mo pati na rin si Rome! I always wonder how your lips tastes"






Hiro laughed as soon as I covered my face. Sabi na eh! Pagtatawanan niya ako!




"Grabe. Natatawa ako dahil habang sinasabi mo iyon ay nagba blush ka. I can still make you blush pa pala."




"Nakakahiya, kalimutan mo na nga iyon!"





"Why should I forget it? I am honored na pinagnanasa-an mo pala ako noon."




"Noon yun!"




"Oo na, so, you wanted to be kissed by me pa ba?"




"Hoy! Anong kalokohan ang iniisip mo?"




"Sabi mo you dreamed to be kissed by me diba?"




"Noon yun!"




"So? Libre ko namang ibibigay ang kiss na yun eh, well honestly I am so eager to kissed you right now knowing na pinapapantasyahan mo ang labi ko."




"Wag ka nga!!" I hiised. Kinikilabutan ako sa mga sinasabi ni Hiro but at the same time I am excited!




Kahit jowa ko na si Vash eh di pa rin maitatago na kinabaliwan ko rin noon si Hiro at aminin ko man sa hindi, gusto ko siyang mahalikan. Now..





"Just a friendly kiss. I promise, walang malisya and this kiss will be our secret. Ayaw mo nun? Masasabi mo kay Rome kung gaano ako kasarap humalik?"






"Wag na!" Pakipot ko.






"Baka malay mo, bumalik yang nararamdaman mo sa akin and you'll choose me over Vash."







"Ayokong maging rebound!"





"Bakit? Kiss lang rebound agad? Napaka advance ng thinking mo ha?"







"A..YO...KO.." Sabi ko ng malakas at mabagal







"Pero iba ang sinasabi ng mukha. It says, you wanted to kiss me also."



Dumukot si Hiro ng isang coin sa bulsa niya.




"Anong gagawin mo diyan?" I asked




"Tail or head ka?"




"Bakit?"




"Bilis pili na!"




"Head." Sabi ko




"Sige, kapag naging Tail ito, I'll kiss you."







Magpoprotesta pa sana ako when Hiro flipped the coin upward. Ang nagawa ko na lamang ay ang pumikit and I halfly hoped na Head ang lumabas. Syempre 49/51 ang nararamdaman ko. 49% of my system wanted to be kissed by him and 51% was not.




Napamulat lang ako ng natahimik si Hiro and I can see him looking at me intently. I looked for the coin.






Heads.






Medyo na dismaya ako. It only means hindi niya ako mahahalikan.






I looked at him again. Did I mentioned na malapit kami sa isa't-isa? Well, now you know.





"To hell with that coin, but it doesn't stop me from doing this to you."





Bago pa ako makapalag at makahuma ay naramdaman ko na ang labi ni Hiro sa mga labi ko. I am overwhelmed by the sensation na di ko mapigilang mapapikit lalo na ng hinapot ako ni Hiro at mas pinalalim niya ang halik. And all I can do is to return his kisses.







Ganito pala ang feeling na mahalikan ka ng crush mo for real????







This is my first REAL KISS with the man I had loved.

After a seconds or so ay tumigil rin kami. I don't know what to say. Ang lambot ng labi niya!








He kissed me tenderly, slowly, with care but with passion.










and I opened my eyes,...














And there I saw, Vash.











Vash with hundreds of emotions written all over his handsome face.










Pero isang emosyon lamang ang nagingibabaw..









Agad akong napahiwalay sa yakap ni Hiro.










I know he's mad.. Incredibly mad. Vash is extremely mad right now.








A/N:

Votes x Comments x Be my Fan :)

Di ko alam when ang next U.D. I'm a bit busy with my studies right now. And I'm not into proofreading of my stories, sorry sa grammar, spellling.

20 Ways: The Past

                       ** 20 WAYS TO WIN YOUR EX BACK






STEP 6: PREPARE AND USE THE PAST FOR YOUR ADVANTAGE.






Flashback..



Sumilong siya sa gusali ng Fourth Year building dahil sa malakas na ulan. She haven't brought her umbrella ng  pumunta sila ng mga kaklase niya sa Computer laboratory for her last subject class in the afternoon. Siya ang naka tokang magpatay ng mga computers at aircon kaya nahuli siyang maka uwi.


Nawili siya sa paglilinis at di niya namalayan ang oras. Tiningnan niya ang kalangitan. Duda siyang titila pa ang ulan. Akmang tatakbuhin na niya sana ang daan pabalik sa main classroom nila ng mahagip ng mga mata niya si Warren. May kasama itong babae na kasukob nito sa payong. Ang babae lang naman ay ang nanalong Miss United Nations ng paaralan nila last week. Nangunot ang noo niya, lalo't third year pa lamang sila ni Warren at ang babae ay 4th year na.



Sa kanyang kinatatayuan ay kitang kita niyang nagtatawanan ang dalawa habang mabagal na naglalakad patungong covered gym. Parang sinikaran ng malakas ng killer heels ang dibdib niya. At parang may bumikig sa lalamunan niya. Kaya pala hindi siya nagawang hintayin ni Warren kanina sa Lab ay dahil may kasama pala ito.


Pinasya na lamang niyang tumakbo at pumunta sa classroom nila para kunin ang kanyang bag. Tahimik lang siya at nag-iisip. Hindi niya maintindihan kung bakit lumipas na ang ilang minuto ay may nararamdaman parin siyang sakit sa puso niya.


"Kailangan ko na atang magpatingin sa doktor, my heart beats abnormally, ngayon lang nagyari ito.!" Anang isip niya.



Napatigil siya sa pag-iisip ng pumasok sa classrom ang kaklase niyang si Vince.




"Oy Autumn, why are you still here?"



Vince is the team captain of basketball team of their school. Kahit 3rd pa lamang sila ay ito ang napiling Captain. And she had a huge crush on him before.




"Ahm, I cleaned the Lab eh" She's referring to the Computer Lab.




"Bakit pa eh may janitor naman? Ikaw talaga, And why are you soaking wet?"




"Wala kasi akong dala na payong kanina kaya in order for me to be back here ay sumulong ako sa ulan."




"Ikaw! Di ka talaga nag-iingat!" Lumapit si Vince sa kanya at pinunasan ang basa niyang mukha gamit ang towel na nilabas nito sa bag nito. Napalayo siya.



"Don't worry, di ko pa nagagamit ito." Marahil ay akala ni Vince kaya siya lumayo ay inaakala niyang gamit na ang towel.


"That's not what I think."


Napakibit balikat na lamang si Vince. After some minutes..



"Tara, I'll walk you home." Prisinta nito sa kanya.



"Nako wag na. May practice pa kayo."



"No I insist. Tsaka pinauwi na kami ni coach, di naman namin magagamit ang court kasi malakas ang ulan. Tsaka ginagamit din ang covered court ng dance troupe."



Hinayaan na lamang niya ito. Nasa may gate na sila ng may tumawag sa kanya. Si Warren.




"Uwi ka na?" He asked




"Yes. Obvious ba?"




"Tara, hatid na kita." The rain was still pouring heavily.




"Ihahatid ako ni Vince."




Bumaling si Warren kay Vince. "Pare, tawag ka ni Coach Besana."




"Oh?" Vince with a questioning look.




"Yeah, may sasabihin lang daw."




Wala namang nagawa si Vince kundi ang magpaalam na lamang sa kanya. And here she is, with Warren..



"May masakit ba sayo?" Warren asked



Medyo malapit lang ang bahay nila sa school kaya nilalakad na lamang niya.




"Wala."




"Bakit ang tahimik mo? Hindi ako sanay pag ganyan ka."



"Wala."




"PMS?"


She rolled her eyes.



"I am just concerened. May period ka ba ngayon?"



"what??? NOO!" Nahihintakutan nyang sagot.



"so talk to me, di ako sanay na ganyan ka, may problema ba?"




"Ahm..Ano,, ano kasi... nakita ki..I mean, nakita ko kasi... yung ano, yung crush ko.. May kasamang babae."




"So ano naman? Napaka selosa mo naman. Baka naman sinamahan niya lang, or baka kaklase niya?"




She heard her heart beat frantically. "You know my crush?"



"No at wala akong intensyo na kilalanin siya." He said with a serious voice.



Nakahinga siya ng maluwag, akala niya ay nabisto na siya nito na ito ang napupusuan niya.



"Oh bakit nakahinga ka ng maluwag diyan? Bago na naman bang crush mo?" Warren



"Siya pa rin."


Alam ni Warren na may napupusuan siya ngunit di ito kilala ng huli. She deeply breathe again.



"Tagal na niyan ah, siya pa rin pala? Swerte naman niya kung ganoon."



"Naman! Mahal ki.. este, ahm, gusto ko yun eh, Yeah, gusto ko siya talaga!!!!"


"Easy, di mo kelangan ipagsigawan na gusto mo siya, nakakasakit eh."



"Ha?"



"ahm, ano, what I mean is, Masakit, MASAKIT SA TENGA!!!"



"Eh bakit ngayon ikaw naman ang nasigaw?"


"Huh? Ewan ko nga sayo! Oh, andito na tayo sa bahay niyo. Pasok na, babalik pa ko ng school!"



"Sandali, Tawag ba talaga ni coach kanina si Vince?" Nagdududang tanong niya.


Nagtaka siya kanina. Ang sabi kasi ni Vince sa kanya ay pinauwi na ang mga ito ni coach kaya ano pa kaya ang rason ng coach nila na pabalikin at ipatawag si Vince. She looked at Ren again with Tell-Me-The-Truth Look.



"Nagdududa ka ba?"



"Paano kung sabihin kong, Oo"



"Oo na nga lang. Eh sa alam mo naman yun diba? Best Friend mo ako at may karapatan akong ingatan ka. Mahal kita eh!"



"Tala..talaga? Ma....mahal mo ko?"



"Oo kasi nga best friend kita." Warren



Kung kanina ay parang killer heels lang ang naramdaman niyang tumadyak sa puso niya, ngayon ay sigurado siyang, kulang ang saksak sa nararamdamn niyang sakit ngayon.



"Ge bye."



"Oyy. Wait, why are you mad? Did I said something wrong?"



"Uwi ka na!"



"Woah, wait nga!"



Hinawakan siya nito sa siko at pinaharap dito. Napapapiksi siya.


"ANO BA???" Singhal niya dito


"Sandali nga? Bakit ka ba nagagalit sa akin? Dahil ba sa ginawa ko kay Vince?'



"Ano?" Napatawa siya ng pagak.


"Nanliligaw na naman ba sayo ang lalaking yun at may plano kang sagutin siya?"



"Nahihibang ka na ba? At ano bang paki mo?"



"Anything that has to do with you concerns me Adrianna." He said in a serious voice.



Warren calls her by her second name if she said something that can make him feel mad.




"Seryoso ka na ba sa lagay na yan?" She jokingly said.



Hindi siya pinansin ni Warren. He was just looking at her intently. At para mawala ang awkwardness na namumuo sa pagitan nila ay sinundot-sundot niya ang tagiliran nito.



Paraan niya iyon para mapalamig ang ulo ni Warren. But she was surprised at what Warren did afterwards.





He pulled her closer to him. Hindi niya inaasahan ang ginawang iyon ni Warren. All she ever did was to put her hands on his chest to support her body from falling to him. Napatingin siya sa pagmumukha ni Warren.




"Ren?" She asked




"I had kept this feeling of mine for a very long time now Autumn. I swear, I tried my best to hide what I feel, but every time I see you with other guys, I keep on forgetting what I had said. I'm afraid that you'll change the way you treat me when I tell you this, but to hell with that. I am now taking the risks. I wanna court you, no correct me of that, I am now courting you Autumn Adrianna Romualdez and you have nothing to do against it. I will do everything for you to love me. I love you and i don't want to see you with other guys. I love you.."




End of Flashbacks...




Tiningnan niya ang mga litrato nila noon ni Warren and she can't stop her self from reminiscing the past and how happy they were before.


Alam niya sa sarili niyang, may puwang pa siya sa buhay ni Ren. She proved that many times already.




Napabaling ang tingin niya sa isang sealed envelope na nasa kama niya. It was given by one of her bodyguards. Inside of the envelope are the things that can give her ideas and clues about Ren's current girlfriend.




And a decision came into her mind. She will get Warren Rafael Villalobos. By hook or by crook.



And she will start to have him back by remembering their past.




Share your thoughts,

xoxo,
NP

HLIB: Monthsary

Naalimpungatan ako ng marinig ko ang sunod-sunod na tawag mula sa phone ko. I smiled when I saw his name at my phone screen. I answered the call.



"Hey Sleepyhead. Time to wake up na. Happy Monthsary babe!"


"Hello baby. happy 1st monthsary too. I miss you."



"I miss you too. Can't wait to see you later baby."



Napangiti ako. Mahigit isang linggo na kasi kaming di nagkikita ni Vash. Pina housing silang lahat na mga athletes para sa nalalapit na game nila. Mamaya ay tatakas lamang daw siya para makapag celebrate kami ng monthsary namin. Bukas na kasi yung game nila kaya naman medyo strict si Coach.




"What time nga pala yung sabi mo?"



Vash said may surprise na naman daw siya sa akin. Maybe dinner again or something kaya i'm a bit excited about what will happen later.




"7 sharp. Don't be late okay Babe? Anyways, I have to go. Ginising lang talaga kita coz I know you have class around 8. Baka ma late ka na naman. Get up na and be ready for school. Call you later babe."



Napabalikwas ako at agad kong tiningnan ang orasan. Shit! 7:20 na! Di na ako nakapagpa-alam kay Vash. I  ended the call at dali dali akong pumasok sa bathroom to do my rituals.



As soon as I finish everything ay andito na ako sa car ko, kasama ko si Lindsey, makikisabay daw siya dahil tinatamad siyang magdrive.



"Monthsary niyo?" Lindsey



"Yup. Paano mo nalaman?"



"Hello. Remember the dinner?"



Napangiti ako. Oo nga pala. The dinner last month wherein official na talaga kami ni Vash.



"Thank You talaga ha?" I thanked Lindsey dahil kung di dahil sa kanya ay walang Vasher..




"Don't thank me yet. Wala pa akong ginagawa na makapagpapasaya sa inyo at sa ating lahat."



Narating na namin ang school at maya-maya magkikita na kami ni Vash. And because I was early for my class ay dumiretso ako sa rooftop only to find out Hiro. Punching the wall.



"Hiro!" I called his attention lalo na ng makita kong nagdurugo na ang kamao niya.



Nang di parin siya tumigil sa kakasuntok ng pader ay lumapit na ako. I hugged him from behind to stop him cause I know he is hurting. Biglang nagtense ang katawan niya at agad din siyang pumiksi sa yakap ko. When I faced him I saw tears streaming down his cheeks. Ngayon ko lang nakita si Hiro na ganito ka vulnerable.



"Hiro?" I called him again. Napaupo siya habang umiiyak.



I let him cry his heart out hanggang sa mahimasmasan siya.



"You're hand is bleeding Hiro. We need to cure it."


"Wala ito. Wala ito sa sakit na nararamdaman ko dito ngayon." He pointed his heart



"Pero baka maimpeksyon yan?" I was caught off guard when he hugged me.



"I never knew that love can hurt me as much as I can't even feel the pain in my hand"



Nagulat ako ng maramdaman ko ang init na nagmumula sa katawan niya. Sinalat ko ang noo niya and I am sure he has a fever. He started to cry again.



"Shh. Stop crying na. We need to get your medicine. Please Hiro. I don't wanna see you like this."


Its true. Nasasaktan ako ngayon na nakikita ko si Hiro sa ganitong sitwasyon. Lalo na ng maramdaman kong nanginginig na siya.



"Can you stand up?" Tinulungan ko siyang tumayo. I need to bring Hiro sa pinakamalapit na hospital.



Nasa carpark na kami ng maalala kong Hiro hates hospitals. At dahil alam ko ang address ng condo niya ay doon ko na lamang siya ihahatid.




"Hiro. Wake up. I need to know your password." Andito na kasi kami sa tapat ng condo niya at passcode at hindi keys ang gamit para mabuksan ang room niya.



"1234A" I smiled. Basta mga lalaki ang mga common at madaling tandaan lang talaga ang ginagamit nilang code.



Naupo muna siya sa sofa sa sala niya ang I get him a glass of water. Nagpakulo na rin ako ng tubig. Hindi ko alam kung tama ba ito. Pinakialaman ko na rin ang drawers niya. He needs to change clothes. At dahil immuned na rin naman ako sa mga katawan na kagaya ng kay Hiro ay sinimulan ko na siyang hubaran sa taas. I told him na siya na ang bahalang maghubad ng pants niya.



"I need to call a doctor, may family doctor ba kayo?" I asked him as soon as nakahiga na siya sa kama.



"Don't. Mawawala rin ito bukas."



From time to time ay nilalagyan ko ng basang bimpo ang noo niya. I even cooked soup for him. Ng akala ko ay okay na siya ay tumayo na ako. I need to get back school. Pero bago pa ako makalayo ay hinawakan na ni Vash ang kamay ko.



"Please don't leave me yet."



"I won't."



Napatingin ako sa orasan and it was already one in the afternoon. Nagugutom na ako. Nakaupo lang ako sa may upuan na malapit sa kama ni Hiro ng umusog siya.



"Do you want to watch movie with me?" Hiro



"But you're sick."



"I can manage." Tumayo siya and lumabas sa kwarto and afterwards he came back, with him are 6 cans of beer.



"Hiro I don't think thats a good idea."



"Come on Riv I need this. Kapag hihiga lang ako diyan ay mas lalo lamang akong magkakasakit."



Pumili siya ng movie na panonoorin namin habang ako naman ay nag-order ng pizza at chicken.




"Seat here." Tinuro niya ang parte ng kama na di niya nauupuan. Lumapit ako at sinalat ko ang noo niya. Mainit pa rin.



Napaka awkward kaya hindi ako nagsasalita. Hanggang sa dumating ang inorder namin. I looked for my phone at walang text mula kay Vash.



"Do you have any planned things to do?" Hiro asked



"Wala. I am just checking the time." Sa ganitong estado ni Hiro ay di ko siya maiiwan ng ganoon na lamang.



"Do you have any idea how much I love her?"



Napaharap ako kay Hiro. I know he is referring to Venice. I can see his serious and at the same time his pained emotions.



"I asked her to marry me. Para mas maramdaman niyang I do love her, at para mawala lahat ng insecurities at doubts niya. But she choose her career in London over me. And it hurts to think na ang priority mo, option ka lang."



"Does Vash knows about this?"




"No, I don't want him to know about this thing. Mas lalong ayokong malaman ni Vash na may kalive-in na si Venice sa London. I tried my best to be her number one, to be with her, to have her love but it looks like I lacked more efforts."



I gasped. "I don't know what to say."



"Alam mo bang masakit pala? I knew something's wrong, I've felt it, I knew she had somebody else..Pero pilit kong itinatanggi. God. I loved her that much that I even swallowed my pride to have her again.



"Are you sure na, alam mo na may third party?"




"I am dead sure. Kaya nga doon niya ginustong mag-aral kahit grabe na ang pamimilit namin ni Vash na dito na lang."



I started to think. Hindi ko pa talaga lubos na kilala ang mga taong ito. Lalo na si Hiro. I admit di ko in-expect na mangyayari to sa kanya, and Venice? A Heartbreaker?



"So, is it..uhm.. really over?"



Napa-inom ako ng hawak kong beer after I asked him. natigilan din siya.



"Y--yes.." Puno ng sakit at pait na sabi ni Hiro.



Parang nanghina ako ng makita kong umiiyak na naman si Hiro. I hugged him, atleast in this way ay maparamdam kong andito ako at kasama niya. Ano bang dapat kong gawin? Vague man ang pagkakasabi ni Hiro, ay kailangan ko pa rin siyang damayan. Ano bang dapat kong ipayo sa brokenhearted?



"Please stay here muna Riv until I feel asleep. Can you please do that?"




"kahit di mo sabihin ay mananatili ako dito, baka magsuicide ka, konsensya ko pa."




Hiro smiled. "Sorry if you witnessed how mess I am."




"Okay lang."




"So what do you suggest I should do?"




"You want to win her back?"




"I do. But she said it was over."




"So what are you going to do about it then?"




"I don't know yet Riv. She's here in the Philippines right now. I don't know if Vash knows about this."




"You want to talk to her?"





"I just want to see with my two eyes kung tama ang mga sinasabi niya."



"Kaya mo ba?"




"Di ko alam."




"You really love her that much huh?"



"Maybe, yes, ... I don't know."





"Mag hire ka ng P.I., Diba may security agency sina Seb?" i jokingly said.



At dahil medyo kanina pa umiinom itong si Hiro at di ko magawang ubusin ang isang can ng beer ay nahalata kong tinamaan na siya.


"You! Just gave me an idea! I'll investigate,Hik! I'll hire a P.I or mas maganda kung ako talahga ang mag-imbeshtegah!"



"Sure?"




"Yes. And I need your help."




"Help? Me?"




"Yes. Accompany me."




"Saan?"



"Sa investigation if Venice really tells the truth kahit na alam kong totoo naman."



"Eh alam mo naman pala ang totoo. Magsasayang ka lang ng pagod at oras mo."




"You don't understand. Masakit sa ego namin na naiiwan at pinapalitan."





"Eh bakit ako? Pwede naman si Seb? Or si Warren, or much better, ask Vash!"





"No! That's not a good idea. Alam kong masasaktan si Vash, so we should keep it as a secret between you and meh!Hik! I...gesh...Vash will be hurt so badly na ang iningatan at inalagaan at mahal na mahal niyang kapatid ay nagloloko at katulad niya ring nananakit ng tao. And I don't think I am emotionally prepared and ready. Please accompany me. I owe you alot if you'll help me.At para na rin kay Vash to!"




Para kay Vash? Mahal ko si Vash at gagawin ko ang makakaya ko para hindi siya masaktan. I witnessed how Vash loves her sister a lot. At alam kong masasaktan siya pag nalaman niya ang mga nangyayari kina Hiro at venice lalo na kay Venice.




I took a deep breathe before i said my "O--okay.." Bahala na.





Andito kami ngayon ni Hiro sa tapat ng apartment na sinasabing tinutuluyan daw ngayon ni Venice at ang "ka live-in" daw nito. Napaisip nga ako, sa dinami daming hotels nila vash at condo unit ay nagtiyaga si Venice sa ganitong klase ng apartment. Pero dahil nagtatago siguro ay nag settle na lamang siya sa lugar na ito.




"Ready?" I faced and asked Hiro. Andito kami sa loob ng sasakyan. Its already 4 in the afternoon. And we've been waiting for like 30 minutes na may lumabas sa apartment nito.



i called for his attention again ng makita kong nakatulala siya.



"H-ha?"



"Sabi ko are you ready?"




"Yes."



"Can you handle the pain?" Diba nga sabi niya alam na rin naman niya ang totoo at parang confirmation na lamang ito? kaya naninigurado lang ako.




"Maybe, Yeah.."



"Paano kung bukas na lang, I think you're not yet ready. Medyo naka-inom ka and you really looked flushed."


"Andito na tayo at para kung confirmed makaka move-on ako agad."



"So if you confirmed. You'll let her go then?"



"Yes. Ayokong ipilit ang sarili ko sa kanya."



Nagulat ako ng buksan ni Hiro ang pinto ng kotse niya.



"Where do you think you're going?" I asked him.




Akala ko ba ay magmamanman lang kami? Ano to? He faced me.



"I need to see with my eys River. I need to face them. Not tomorrow, not later but today, Now."


After he said that ay mabilis siyang naglakad sa pinto ng apartment and he pressed the doorbell. Naiwan ako dito sa loob na kinakabahan, ayokong makita ako ni Venice dahil baka maghinala siyang sasabihin ko kay Vash.


I saw how he waited until a topless man walked out the apartment. I think he's a native of London. They talked and afterwards ay na confirm ang kinatatakutan ko. With my two big eyes I saw Venice went out of the door with horror in her face.



And that confirms everything. Honestly, naaawa ako kay Hiro, lalo na ng he walks in my way with that sad face. Nakayuko na lamang siya at bagsak ang mga balikat. :(



We headed in his condo. I insisted to stay in his side. Sa state ngayon ni Hiro ay alam kong kahit di niya sabihin ay he needs someone to tlak to, someone who will understand him, will listen to him and a shoulder to cry on..



Nagtuloy tuloy lang ang pag-inom ni Hiro, napasubo na rin ako sa inuman lalo na at marami kaming napagkwentuhan ni Hiro. I looked at him. He's sleeping peacefully now. I can feel the rabid of my breath. Bonggang effort ang ginawa ko para mapalitan ang sinukahang t-shirt ni Hiro. Katakot-takot ding effort ang ginawa ko para mapalitan ang boardshorts niyang sinukahan niya rin. I even changed his clothes para naman comfortable siya. I put the comforter around him.


I cleaned the part of his room kung saan niya sinukahan. And napasubo ako sa paglalaba ng nasukahan niya rin ang T-shirt ko. So what am I wearing now is a pair of tees and shorts of Hiro.



I sighed. Hihintayin ko pang tumuyo ang mga damit ko. Pumuta ako sa terrace niya only to find out that its already evening and its raining. Sobrang ulan! Wala akong choice kundi hintayin tumila ang ulan dahil alam kong traffic ang daan at dahil di ko din dala ang kotse ko.


Napabalik ako ng room ni Hiro ng narinig kong umungol siya. Nakaka awa naman. After some minutes of staring at Hiro ay pinasya kong lumabas na ng room niya, naupo ako sa sofa niya and later on I decided to sleep. Iidlip lang ako. Napagod ata kasi ako sa paglilinis ng kalat ni Hiro.



I sighed again. So much revelations today. So much hurt today. How I wish I can do something to ease Hiro's pain... with that I closed my eyes and hoped for the best.




I was dreaming ng may marinig akong maingay. Nagising ako sa napaka ingay na doorbell. Ginala ko ang mga mata ko only to find out na wala ako sa kwarto ko and an image of last night came in my mind. LAST NIGHT? My God!



Napatingin ako ng bumukas ang pinto sa room ni Hiro. Mukhang naalimpungatan rin siya sa tunog ng doorbell. Nagulat pa siya ng makita ako.



"I thought you already left last night?"





"What time is it?" I asked. Not minding what Hiro said. napatayo na rin ako.



"Its past nine already. Why are you still here?"



Napatigil lang kami ng umingay na naman ang doorbell. Sa naiiritang ekspresyon ay binuksan ni Hiro ang pinto. Widely..



"What???!" Hiro



"We've been calling your phone since last night. River is ----"



Napatigil ang taong iyon kakasalita ng makita akong nakatayo sa sala ng nakapasok siya.




"So, I think I already found her..Here..Wearing your..uhm..shirt..Search is over."



Bakas sa mukha niya ang malisya. I know something is bugging in his mind.



"Its not what you think it is."



---

It was already 9 in the evening but he still kept on waiting at the park where they had their first official date. Sa lugar kung saan sila nagbisekleta. He prepared a garden dinner pero dahil di nakisama ang panahon ay umulan ng napakalakas. But still he kept on waiting and waiting for her to arrive.



He tried to call her phone again pero unattended na ito. He started to get worried. Baka may nangyari ng masama sa girlfriend niya. He opened his phone and dialed his friend Seb number.




"Dude, any news?"




"Wala pa bro. The time she was seen was at the school. Her car was there pero wala siya."




"Okay. I'll wait for her again."




"Asan ka ba?"




"Dito pa rin."




Seb helped him make this date happen. He asked her family if she was home but her sister told him na wala pa. River's parents were outside the country kaya di niya rin naman magawang tawagan.




"Dude. The rain is pouring really hard. Sumilong ka nga."





"I will still wait for her here."




He waited until past 12 midnight. Doon na siya na alarma ng walang sign ng nobya niya. He didn't mind the weather and if he can feel cold. Kanina pa siya nabilad sa lamig at ulan. Pero hinihintay niya pring dumating ang isang taong importante sa kanya. He called his friend again and even the police station to report that his girlfriend is missing. He tried to call her friends pero walang idea ang mga ito kung nasaan na siya.



He was about to get in in his car when he saw a silhouette of a person in his way. He smiled. Alam niyang kahit napaka late ng dumating ng taong iyo ay dumating pa rin.



The girl has an umbrella with him and she's looking at him directly.




"Linds.." 

HSH: Chapter 1

"Nasaan ka na ba Skye?" tanong kay Skye ng kaibigan niyang si Iris. Pansampung beses na yata siya nito tinawagan sa cellphone at hindi lang yun, kanina pa siya nito pinadadalhan ng mensahe.


Nakasakay siya sa taxi papuntang school nila at tinatahak ang traffic na daan. Male-late na siya sa unang araw ng pasukan kaya naman naiirita na siya. Finally! College na siya! She's nineteen years old at freshmen siya kasama ng kaibigan niyang si Iris sa *** University. She will take up Bachelor of Science in Accountancy.

At bakit sa ganoong edad ay First Year college pa lamang siya? Dahil iyon sa paghinto-hinto niya ng pag-aaral dahil sa sakit niya noon.


She had a heart problem before and only a heart transplant can save her life. She waited for more than 15 years of her life just to have a donor. The doctor said na hanggang labing walong taon lamang ang itatagal ng buhay niya and she gladly accepted her fate. Para sa kanya ang mabuhay ng 18 taon sa mundong ibabawa ay isa na sa mga malaking natanggap niyang regalo sa Maykapal. Pero hindi tumigil ang pamilya niya para hanapan siya ng donor.


She gets a heart transplant after finding out that a girl with her age met an accident is a heart donor. The girl was in coma for more than 5 days and was declared brain-dead at tanging ang mga aparato at machines na kumakabit sa katawan nito ang tanging bumubuhay dito. And after two more days ay ipinagkaloob na sa kanya ang puso ng babaeng iyon. She never met the girl and even the family of that girl who gave her her new heart. Pero kahit tatlong taon na ang lumipas ay hindi parin niya kinakalimutang pasalamatan ang may-ari ng puso niya ngayon sa kanyang mga dasal.



"Malapit na malapit na talaga ako." Totoo yun dahil tanaw na niya ang malawak na paaralan nila. Bumaba siya at nag-umpisang tumakbo papasok sa paaralan nila.


Malaki ang utang na loob niya sa pamilya ng babaeng nagbigay sa kanya ng puso niya dahil kung di marahil dito ay patay na siya ngayon at hinding-hindi niya mararamdaman ang mamuhay ng normal at walang inaalala na sakit.


"Sige bilisan mo at nandito kami sa AB 313B, don't worry at may seat ka na dito." Binaba na nito ang cellphone.



Napatigil siya sa pagtakbo ng naalala niyang di niya alam kung saan ang building nila. Natatakot naman siyang magtanong kay Iris sa cellphone dahil alam niyang sisinghalan siya nito. Pinasya niya na lamang na magtanong sa makakasalubong niya.


"Ahm.. Excuse me Miss, Magtatanong lang sana ako kung nasaan ang building..EB330 ba yun?"



"Anong room Miss kasi nagmamadali ako?"



"Ahm. EB330 po."




"Diretso mo yung way na to tapos pag may nakita kang Burgos St. diretso ka at sa unang parang kanto kanan ka." Namamadaling umalis ang pinagtanungan niya. Mabuti na lamang at mabilis siya maka pick up kaya nakuha niya ang sinasabi nito.



Umakyat na siya sa 3rd floor. Ng makita niya ang room # ay pumasok siya. Nagtaka siya ng walang tao sa loob ng classroom nila, may mangilan-ngilang upuan at may isang pintuan sa may likod na bahagi kung nakaharap sa whiteboard. At may magilan ngilan na mga folders na nakakalat sa desks.At nakabukas ang aircon.



"Nako naman Iris. Asan ka ba? Tsaka start of the class ang dumi naman ng classroom."



Itetext na sana niya si Iris ng biglang bumukas ang pinto sa likurang bahagi. Di na niya tiningnan ito dahil busy siya sa pagkalikot ng cellphone niya. Nakaupo na siya sa harapang bahagi ng room.



"Mabuti naman at dumating ka na. Akala ko ba marami ng tao?" Aniya



Di sumagot si Iris. Di niya parin ito hinaharap. "Wala namang tao dito, wala ba tayong pasok?"

Humarap na siya ng di padin nagsasalita ang kaibigan niya. Pero nagulat siya ng hindi si Iris ang nasilayan niya. Kundi isang nakatapis lang na lalaki na mataman na nakatingin sa kanya. Sa wari niya ay kakatapos lamang nito maligo! Akala niya ay babalik ito sa loob ng CR ngunit sa nangungunot na noo ay naglakad ito papunta sa kanya. Nakikita niya pa ang tumutulong tubig mula sa katawan nito.



"SINO KA?" Sigaw niya ng medyo nakalapit na ito.


Ng dumukwang ito sa kanya ay di niya napigilang pumikit. Amoy na amoy niya ang gamit nitong sabon. Ng maramdaman niyang bahagya itong lumayo sa kanya ay napagtanto niyang dumukwang lamang ito para kunin ang bag na nasa gilid niya.





Napahawak siya sa dibdib niya ng maramdaman niyang ang bilis bilis ng tibok nito. Huminga siya ng malalim at pinipilit niyang pinapakalma ang sarili niya pero walang habas parin sa pagtibok ang puso niya. Kinabahan siya bigla dahil baka atakihin siya bigla.



"Diba ako sana dapat ang magtatanong niyan? Anong ginagawa mo dito?" Natigilan siya ng magsalita ito. His voice sounded...sexy and manly.


Saan naman nanggaling ang adjective na yun ha Skye? Anang isip niya



"This is our room." Tipid niyang sagot



"And supposedly this room is off limits for students Ms.?"





Bahagya siyang napatunganga. From sexy and manly ay naging cold at stern ang voice nito at makikita sa mga mata nito ang authority.



Napatitig siya sa mukha nito at mas lalong nagpalakas ng tibok ng puso niya iyon. Hinawakan niya ang tapat ng dibdib niya at sinimulan niyang humugot ng mga malalalim na hininga. Parang naramdaman naman ata ng lalaking kaharap niya ang nagyayari sa kanya kaya lumapit ito.



"Ok ka lang?" Tanong nito



Grabe ang tangos ng ilong, at ang kinis kinis pa ng face ha! Nahiya naman ang facial ko eh parang wala man lang blackheads ang lalaking to. At yung biceps at abs, nako ulam na! Ano kaya ang pakiramdam ng nayayakap ng katawang iyan?? At syet! Ang pogi-pogi!!



Tumango siya. Naramdaman niya ang bahagyang paghagod ng lalaking iyon sa likod niya as if helping her to breathe. Pagkalipas ng ilang sandali ay napanatag na ang loob niya. Ng pumasok sa isip niya ang ginawa nito ay bigla siyang napabalikwas.



"PERVERT!!!!!" Aniya



"Students are not allowed here Miss." di nito pinansin ang sinabi niya.




Akmang susuntukin niya sana ito kaso mabilis ang reflexes ng lalaki. Agad nitong nahawakan ang kamay niya ngunit dala marahil ng outburst niya ay naout of balance siya. Pumikit siya at inasahan na niya ang pagbagsak ng katawan niya sa sahig ngunit di iyon nangyari bagkos ay may mga malalakas na braso ang yumakap sa kanya.

Nangunot ang noo niya ng wala siyang maramdaman na sakit bagkos ay basa ang bandang leeg niya ng tubig. Dumilat siya at nakita niya ang sariling yakap ng lalaki. At dahil sa pagkataranta ay humiwalay siya dito ngunit yun ang naging dahilan para matumba sila. Him on top of her.


Mas lalong lumakas ang tibok ng puso niya lalo na ng may maramdaman siyang kung anong matigas na bagay sa bandang tiyan niya. Hindi siya ganoon ka tanga para hindi malaman kung ano ang "bagay" na iyon.


"You Jerk! Get off me!!!" Sigaw niya. Binayo niya ito agad sa dibdib.




"Shit. Stop!" bahagya nitong iniangat ang katawan mula sa kanya.





Muli siyang gumalaw. Nakayakap parin kasi ang katawan nito sa kanya.



"Don't move! Aww. My hand."


Tinulak niya ito at napamura ito marahil ay nasaktan niya. Tumayo naman ito agad.



"Why did you do that?!!" tanong niya.



"I was just protecting you from falling then you'll call me Pervert? Ayos ka rin eh noh?"


Napatingin siya sa kamay nito na marahan nitong ginagalaw.


"Is your hand okay?" Tanong niya


"Seriously?? Isn't it obvious that its not??" Asik nito


Napa yuko siya pero mali ata ang tiningnan niya dahil kita niya ang "bulge" sa harap nito. Tumaas angtingin niya sa abs nito, hanggang sa malapad na chest nito papunta sa muka nitong nangungunot ang noo na nakatingin sa kanya.



"Where are you looking at woman!???" Agad siyang napayuko



Naramdaman niyang lumapit ito sa kinaroroonan niya, gustuhin man niyang lumayo ay parang nawala siya ng lakas lalo na ng iniangat nito ang mukha niya. magsasalita pa sana ito ng bumukas ang main door at pumasok ang  tatlong lalaki sa room.


Oh Shit! Lord? Ano pong magandang bagay ang nagawa ko at sa ganito kaaga eh pinagpala mo ako ng apat na mga Papables? Aniya sa isip niya.



Napatigil ang tatlong kakapasok lang at napatingin sa kanila. Mabilis naman siyang lumayo sa katabi.




"Ahm..Are we interrupting something?" Tanong ng pinaka maputi sa tatlong kakapasok lang.






"What happened to your hand dude?" tanong ng medyo singkit.




"This crazy woman did this!" Asik nito sa kanya.



Lumapit ang tatlong lalaki na sa hinuha niya any kakatapos lamang magpractice ng football dahil naka soccer uniform ang mga ito.




"Sorry..---" Di na niya nadugtungan ang sasanihin dahil tumunog ang cellphone niya. Si Iris natawag!




"Answer it!!!!" Supladong sikmat nito sa kanya



Sinagot niya ito at sermon mula kay Iris lamang ang narinig niya.. Pagkatapos ng tawag ay humarap siya sa mga ito.




"Sorry, sorry , sorry talaga. Akala ko kasi dito yung room namin kasi ito yung turo sa akin. Sorry talaga.!" Aniya



"Sa Student Council Pres ang office na ito Miss." Sagot ng maputing lalaki.




"masakit pa ba? Hayaan mo ipapahospital kita! ako ng bahala sa gastu---"




"I can pay my bills freak!"



Sasagutin niya na sana ito ng makita niyang napa igik ito ng biglang hinatak ng kaibigan nito ang nasaktang kamay..



Maya-maya ay biglang nagsalita ang isa sa mga kaibigan nito.




"Are you guys trying to have sex?" Maputing lalaki.





Lord! Pwede bang paki buksan yung lupa sa kinatatayuan ko at paki palamon na lang ako?? Seriously Lord? Nakakahiya! TT_TT

When A Brat Falls In Love

Hiro was beyond her league. He was dashingly hot and handsome but a total jerk. Every woman in their school wanted him including her. And she's the school's queen bee, spoiled brat, loud and ever man's dream girl & that's the reason why her colleagues envied her. Theirs was a bittersweet romance. Nang akala niya ay mahal na siya nito ay bumalik ang nakaraan nito & he left her.

And after so many years, her feelings for Hiro were as intense as ever. But falling for the same guy who broke her heart wasn't her cup of tea.

(c) NenePatatas

This story is a work of fiction. Any resemblance to people living or dead, names, scenes, events, and incidents are purely coincidental. Everything are based on writer's imagination and thoughts. All characters on my book have no existence whatsoever outside the imagination of the author and all the incidents are merely invention. Plagiarism is a crime.

(c) NenePatatas 2013

HSH: Prologue

Prologue

Agad na napangiti si Seb ng makitang lumabas mula sa gate ng school si Louise. Nagpalinga-linga ito na animo'y may hinahanap at ng makita siya nito ay agad na kumaway at ngumiti ng napakatamis at patakbong lumapit sa kanya.

"Hi! Kanina ka pa?" Malambing na tanong nito. Agad niya itong hinalikan sa labi. Di inalintana na nasa daan sila at maraming estudyante ang tumitingin sa kanila.

"Hindi naman. Happy Anniversary Love." Masuyo niyang sagot at pagbati. Iniabot niya ang napakalaking teddy bear dito na nakapatong sa back seat ng kotse niya. Binigyan niya rin ito ng isang bungkos ng star gazers. Ito kasi ang paboritong bulaklak nito.

Parang sasabog ang puso niya sa kasiyahan ng makita ang naging reaksyon nito. Hindi niya mailarawan ang kasiyahan sa pagmumukha nito.

"Wow. Thank You Love!" May dinukot itong maliit na box sa bag at ibinigay sa kanya.

"Happy first anniversary too Love. I love you so much!!" Pagpapatuloy nito. Umangat ang kamay niya at hinaplos ang maamong mukha nito. Kinintalan niya ulit ito ng halik sa labi but this time ay pinatagal na niya.

Isang taon na ang relasyon nila. He is now fourth year while Louise is on her third year in highschool. Sa tinagal ng relasyon nila ay masasabi niyang ito lamang ang babaeng mamahalin niya.

Louise is a sweet and charming girl. Napakabait nito at napaka masayahin. Lahat ng katangian sa babae na hinahanap niya ay nandito na. At first ay ilag ito sa kanya dahil sa reputasyon niya. Sino ba naman hindi eh, anak siya ng isang sikat na billionaire sa bansa? Pero hindi naging hadlang iyon para ligawan niya si Louise hanggang sa naging sila. Halos lahat ng estudyante sa paaralan nila ay alam at kilala ang relasyon nila. Para sa lahat ay sila ang perfect couple.

Even him and his friends believed that they are the perfect couple. Sa panlabas na anyo ay may ibubuga sila, lalo na sa yaman, nagkakasundo rin sila ni Louise sa lahat ng bagay. At ang importantedoon ay nagmamahalan silang dalawa. At para sa kanya ay ito lamang ang babaeng mamahalin niya habang buhay.

Ngumiti siya "I love you too Love so much na wala ng ibang makakapantay pa sayo."

Saglit silang nagtitigan at unti-unting ngumiti. kapagkuwan ay bumaling ito sa sasakyan niya.

"Wow! Is this an Audi R8 Love?" She asked

"Yup. And we will test her capacity today. This is Dad's gift for me at ikaw ang kauna-unahang kasama ko na sasakay sa kanya." Aniya at hinimas ang sasakyan.

"What is her name?" She asked again.

Nag-isip siya. Wala pa siyang alam kung ano ang itatawag sa sasakyan niyang bago.

"Name her Carter! I love that name Love." Louise

Tumango siya "So her name now is Carter."

"Buti at di ka nahuli ng traffic enforcer. A 16 year old kid driving this luxurious car along the street."

"Well, money can bribe them Love!" Tumatawa niyang sagot.

"Nakita na ba nila Warren, Hiro at Vash ang new collection mo?"

"I'm afraid they haven't Love and knowing them especially Hiro ay hihiramin niya ito agad."

Natawa ito. "Sige nga. Matry nga ang new baby mo! punta tayong tagaytay Love!"

"Tara!" Aya niya.

Habang daan ay ang saya-saya nila. Hanggang sa nakarating sila sa Tagaytay at doon ay masaya nilang pinagdiwang ang unang anibersaryo nila. Tanaw nila ang Bulkang Taal ng masalita ito.

"Do you think we will last forever?" Louise

Nangunot ang noo niya at pinisil niya ang kamay nito na hawak-hawak niya.

"Oo naman. Forever tayo. We love each other at kailanman ay di magbabago iyon. We will be married 10 years from now, the next ten years, then we will be spending it by making babies and taking care of our children and the next, next ten years, we will grow old together, still loving each other."

Ngumiti ito. "Eh paano kung bigla akong mawala? What if I'll die today, tomorrow and the next year?"

He stopped. He knew she was just joking pero  hindi niya iyon nagustuhan.

"Ayoko ng ganyang biro Louise. Hinding hindi ka mawawala sa akin at di ko papayagan iyon."

Kapag tinawag na niya ito sa pangalan ay alam nitong seryoso na siya.

Tumawa ito at niyakap siya. "Ito namang Love ko nagalit agad. Joke lang naman eh. It was just a question tsaka lahat naman ng tao doon napupunta."

He took a deep breath. "Kasi naman anniversary natin pero pinapangit mo ang atmosphere."

"But seriously speaking Seb. kapag nawala ako, gusto kong mag move on ka, gusto kong magpatuloy ka sa buhay at wag magdrama. If ever I'll die, I want you to fall inlove again and I want you to be happy eventhough I'm gone. Gusto kong abutin mo ang mga pangarap mo, at ayokong maging malungkot ka. Mahalin mo yung sunod na babae sa akin ng mas higit or kapantay ng pagmamahal mo sa akin. I want you to be happy even if I will not be the one who will give you that kind of happiness because I love you."

"Stop this nonsense already Louise! Di ka na nakakatuwa!" Humiwalay siya sa pagkakayakap dito at pumasok sa sasakyan. Sumunod naman ito at sumakay sa passenger seat.

Tahimik silang bumiyahe pabalik ng Manila. Pero pagkalipas ng ilang minuto ay kinulit na siya nito.

"Sorry na Love. Di ko na talaga uulitin. Alm mo naman na di ako sanay na magka-away tayo. Sorry na!" Sabi nito.

Nang hindi pa rin siya umimik ay dumukwang ito at binigyan siya ng halik sa pisngi. Nagulat siya. Bahagyang nagpagewang ang sasakyan nila dahil narin sa mabilis ang pagkakamaneho niya.

"Louise!" Singhal niya

Pero di pa din paawat ito. Binagalan na niya ang pagpapatakbo dahil medyo madilim na at kinukulit siya ni Louise. Tinanggal nito ang seat belt at mas lumapit sa kanya. This time ay sa labi na niya siya nito hinahalikan. Humarap siya dito at sinagot niya ang halik nito.

"Bakit ba pagdating sayo at sa halik mo ay nakakalimutan kong galit ako?" Aniya

"Kasi Mahal mo ako at mahal na mahal kita!"

Tumatawang ibinalik niya ang kanyang paningin sa daan. Nag over take siya sa sinusundang sasakyan sa harap nila ngunit nanlaki ang mata niya ng masilaw siya ng ilaw ng isang trak na humahagibis ang takbo na pasalubong sa kanila. Kasabay ng malakas na busina nito ay kinabig niya pabalik ang sasakyan pakanan pero nasalpok niya ang nasa harapang sasakyan.

Narinig niya ang tili ni Louise. Akala niya ay doon lamang sila tatamaan ngunit sinalpok sila ng trak. Napapagitnaan sila ng dalawang sasakyan. Maririnig ang mga nabasag na salamin, kalampag ng nagkabungguang sasakyan at ang ingay na nilikha ng mga ito. Napa-igik siya sa sakit na nadama sa pagkaka sampok. Napapikit siya ng mariin at ininda niya ang sakit na nadarama.

Ng maalala ang nobya ay pinilit niyang dumilat upang hanapin ito sa tabi niya ngunit di niya ito makita. Napatingin siya sa kanyang harapan sa nanlalabong mata at doon niya naaninag ang bulto ng isang tao na nakahandusay sa kalsada.

Naririnig niya rin ang ingay ng mga taong alam niyang nakapalibot sa kanila.

"Oh God! Tumawag kayo ng ambulance! Mga menor de edad pa ang mga ito!"

Pinilit niyang gumalaw. naramdaman niyang may lumapit sa kanya at ginigising siya.

"Hijo, Hijo! Naririnig mo ba ako? Wag kang pumikit! Gumising ka! Ilalabas kita dito. May nararamdaman ka bang nakaipit ang katawan mo?"

Dala marahil sa sakit ay parang namanhid ang katawan niya. Naramdaman na lamang niyang nilalabas na siya sa sasakyan niya.

"Louise..." Aniya

"Wag ka muna magsalita hijo at baka makakasama sayo."

Pinilit niyang bumangon as soon as nakalabas siya ng sasakyan. Pero pinigilan siya.

"Wag kang bumangon dahil di natin alam ang fracture mo."

"Louise...Si Louise..."

Ng luminaw ang paningin niya ay nakita niyang isinasakay si louise sa isang sasakyan, naramdaman naman niyang may bumubuhat na sa kanya. Bigla siyang natakot ng makita ang duguang anyo ng kasintahan. Pinilit niya itong tawagin pero nakapikit ito. Ng nanlabo ulit ang paningin niya ay napapikit siya, at naramdaman niyang parang may humihila ng kanyang katinuan. Pero bago iyon ay tinawag niya ulit ang nobya.

"Louise...."

Her Stupid Heart

The moment Skye saw Seb ay hindi niya mapigilang tumibok ang puso niya ng bonggang-bongga, she new she had fallen inlove for the first time. Kaya ginawa niya lahat ng paraan para mapansin siya nito. Unti-unting lumambot ang pusong bato ni Seb at alam niyang di tatagal ay mamahalin siya nito ngunit nalaman niya ang malagim na nakaraan nito. Kaya niya bang makipag kompetensiya sa alaala ng taong nagbigay ng puso niya?

This story is a work of fiction. Any resemblance to people living or dead, names, scenes, events, and incidents are purely coincidental. Everything are based on writer's imagination and thoughts. All characters on my book have no existence whatsoever outside the imagination of the author and all the incidents are merely invention. Plagiarism is a crime.

(c) Nene Patatas 2013